یک دیدگاه

  • اسپالیش کوپولوف سیبیلفسکی گفت:

    اَ اَ اَ اَی ! هِ هِ هِ هِییییی ! یادش آب طالبی! (عشقم کیشید این دَف به جای “بخیر” بینویسم “آب طالبی”،).
    ما اَم هر وخ اَ مکتب خونه میرسیدیم خونه و اَ ننه مون میپرسیدیم : “ننه ! ناهار پاهار چی داریم کوف کنیم، ننه مونم با مِربونی ماچمون میکرد و یه دونه میزد پس کله مون و میگف : قربون پسر شیکم گندۀ خودم برم که کارد بخوره به اون شیکمش ایشّالاّ،”کوکو سیب زمینی” مادر…(اون موقع این جوریا بود دیگه…) ما هم میگفتیم قربون ننۀ برگ گلم… و چتر میشدیم خونه دوکتو اینا به صرف خورُش بادمجون…
    آآآآی دوکتو…
    آآآآی دوکتو…
    آیِ دوکتو…
    آیِ دوکتو مهندس به بخش اورژانس.
    آی دوکتو،پروستاتمون مو ورداشته چیکا کنیم آی دوکتو…:)

    قرار بود شلغمی واست بگم دوکتورو اَ کجا جوریدم،چی کرده و چی میکنه این آیِ دوکتو ..حالا وخت هس…میگم واست…آره…میگم واست…وخت هس…آره…آره…ره…ره…ه…(این صدای داداشت که داره با خودش فک میکنه و دور میشه…) 🙂

    خَیلی مُخلصیم،
    مخلص داداش شلغمی اَلَلخوصوص

    زت زیاد.
    (آیِ دوکتو ! میگن آدمیزاده که پا گُشت تو سِن لهجه اش میریزه…راس میگن؟ دواش چیه آیِ دوکتو؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

اجرا شده توسط: همیار وردپرس